De tot waanzin drijvende UWI

Column Geneeskunde
Emma van den Boom 09-04-2019

Luid bellend stapt ze de spreekkamer in, haar rechterhand maakt een stopgebaar in mijn gezicht terwijl haar partner - behangen met een weinig subtiele lading goud - volgzaam achter haar aan schuifelt. Enigszins verbouwereerd laat ik haar het telefoontje afronden voordat ik met frisse moed het consult poog te starten. Al snel word ik onderbroken door de blaas van patiënte, die wegens een zelf gediagnosticeerde urineweginfectie drie keer in een schamele tien minuten om de aandacht van het toilet vraagt. Ik besluit dat het tijd is voor overleg met mijn supervisor buiten de vier muren van dit consult waarin patiënte en partner behendig balanceren op de rand van acceptabel sociaal gedrag. Bij terugkomst neem ik mij voor mijn plan snel en adequaat te communiceren om het dynamische duo vervolgens vriendelijk doch dringend de spreekkamer uit te bonjouren. De opluchting straalt al van mijn gezicht terwijl ik de deur open zwaai, maar het openen van mijn mond wordt abrupt onderbroken door patiënte. Nonchalant wijzend naar de ijzeren bak onder de gynaecologische stoel, in mijn naïeve wereldbeeld bedoeld voor gebruikt instrumentarium, zegt ze vol overgave: “Nou dokter, ik moest toch ineens zó nodig ik heb maar even in die bak geplast!”. Vertwijfeld schieten mijn ogen heen en weer tussen het urineweginfectie dragende vocht en het schaamteloze stel. Bij gebrek aan een passende reactie open ik de deur en met een handgebaar maak ik enigszins verward een einde aan dit twintig minuten durende theater.


Emma van den Boom
Emma is master geneeskundestudent in Amsterdam. Als coassistent en student-assistent schrijft zij voor Medigo over haar ervaringen, de charmes en uitdagingen van de medische wereld.